Skip to main content
InterviewNieuws

Ik zit weer middenin dat waarvoor ik gevlucht ben

Als de oorlog komt… mag ik dan bij jou? Die zin uit het liedje van Claudia de Breij is ons lijflied geworden en de reden dat wij in Nederland terecht zijn gekomen. Ik mocht bij jou…

Ik weet het nog goed. Ik was 11 jaar en we zaten in onze eerste onderduikadres onder de rook van Belgrado (voormalig Joegoslavië). Mijn vader zat na 1,5 jaar oorlog verslagen op de bank voor zich uit te staren. Een toen nog onbekende mevrouw stapte de woonkamer binnen en sprak hem aan. Ze noemde zijn naam: ‘Rasim, wat doe jij hier’? Hij herkende haar in de eerste instantie, door de waas van trauma en verslagenheid, niet. Ze zei: ‘Weet je nog, ik ben het Nadja. Je hebt mij vaak geholpen als douane-inspecteur.’

Toen maakte de waas plaats voor een sprankje licht en hoop in de diepste duisternis. Als een klein kind begon hij te huilen en zei: ‘Ik ben op de vlucht voor etnische zuivering, ik weet niet waarheen en hoe, mijn vrouw is ziek (lees zwaar getraumatiseerd PTSS) en we hebben twee kleine kinderen’.

Zij zei: ‘Kom naar Nederland, het is een humaan land dat mensen medemenselijk opvangt, waar mensenrechten gelden en waar jullie een toekomst kunnen opbouwen met perspectief. Ik ga je helpen’. En zo geschiedde. En ze had 100% gelijk over het beeld wat ze schetste van Holland in de jaren 90.

Elke handreiking voelde als een kans en werd door ons met beide handen aangepakt. We maakten er iets van. Zeker mijn broer en ik. Alles, maar dan ook alles wat Nederland in ons gezin heeft gestopt/ geïnvesteerd, hebben mijn broer en ik dubbel en dwars terugbetaald. Elke keer als ik nu belasting afdraag met mijn bedrijf of een medemens bijsta in de klas of op het podium, dan denk ik: ik ben nu het opstapje, de verbinder, het doorgeefluik van wat mij ooit is gegund. Nu ben ik diegene die bijdraagt aan de toekomst van een meisje en een jongen waarvan de ouders dat niet altijd of volledig zelf kunnen en dat is mooi. Zo blijft het pay it forward-principe overeind. Prachtig systeem, om te koesteren.

Nu, exact 30 jaar na onze komst, is dit een extreemrechts land geworden. Ik zit weer middenin dat waarvoor ik gevlucht ben. Ik heb jaren gewaarschuwd voor dit moment, maar telkens weer zeiden mensen tegen mij: wees maar niet bang, dat kan niet bij ons in Nederland gebeuren…

Lees meer...

Leave a Reply